Op deze pagina kun je mijn Blogs lezen.

Deze zullen gaan over mijn belevenissen en ervaringen met kinderen en hun omgeving, binnen - en buiten het onderwijs.

Vrijdag de dertiende, de start

De kinderen in mijn groep 5 voor 1 dag zijn bezig met het maken van een spellingles in hun werkboek. Het is 13.30 uur. Er hangt onrust in de lucht. Eigenlijk al een paar dagen. ’s Morgens tijdens de gymles zijn er veel ruzietjes en huilende kinderen. Er is een jongen die een kruising tussen een woedeaanval en een paniekaanval krijgt. De hele ochtend hangt er een vreemde sfeer. Het is vrijdag de dertiende, maart 2020.

Al een paar weken zijn we met z’n allen bezig om handen extra te wassen en extra schoon te maken op school. Ik werk vier dagen op het leerplein waar kinderen kunnen komen werken die weer willen leren om zelfstandig aan de slag te kunnen gaan. Eén dag, op vrijdag, werk ik als leerkracht in groep 5. De kinderen hebben veelal een flesje desinfectans op hun tafel. Sommigen lopen om de haverklap naar de wasbak. Weer anderen doen er luchtig over en plagen zelfs een ander kind met de woorden: ‘he, joh, jij hebt Corona.” Aanraken mag al een paar weken niet meer. Er hangt iets ongrijpbaars in de lucht. Niemand kan het precies benoemen, maar het uit zich op verschillende manieren: lacherig, zorgelijk, pesterig, serieus en verantwoordelijk, extra zorgzaam, aanstellerig, angstig, zwaar, nieuwsgierig, zomaar wat woorden die in mij opkomen. Paniekerig zoals bij de jongen tijdens de gymles. Hij zat even zo vast in zijn angst dat het uitmondde in wilde paniek. Ik hield hem vast, stelde hem gerust terwijl ik dat ook niet helemaal was. Ik kon niet zeggen: “het komt wel goed.” Dat wist ik namelijk niet. Nog steeds weet ik dat niet. Gevoelsmatig, diep van binnen, heb ik een oergevoel dat mij vertelt dat het goed is. Dat alles altijd goed is. Waarvoor? Wie het weet mag het zeggen. Dat zal de tijd uitwijzen. Buiten mijn oergevoel om, heb ik ruis. Ruis op de lijn. Dan snap ik de angst van die jongen om zijn vader die hartpatiënt en diabeet is. Dan zou ik hem willen geruststellen met de woorden: “ach kind, jouw vader blijft leven.” Maar dat kan ik niet, dat weet ik niet. Deze ruis vind ik lastig om op te reageren. Het zorgt voor een conflict in mijzelf: vertrouwen en empathie. Hoe knutsel ik dat bij elkaar zodat het begrepen klopt. Voor een flapuit als ik, betekent dat wat meer rust creëren in mezelf. De ruis toelaten en vervolgens laten gaan. Nadenken hoe ik iets zeg en dicht bij mijn vertrouwen blijven. Een eerlijk, geruststellend woordenkunstwerk, gesproken uit mijn hart.

Vrijdag de dertiende van 2020.

Om 13.30 uur komen collega’s langs om te vertellen dat we de kinderen alles van school mee moeten laten nemen. Werkboeken van alle vakken, leesboeken, etuis. Voor de zekerheid. De verwachting is dat we zondag het bericht krijgen dat we sluiten. Ondanks de hectiek waarin alle kinderen hun spullen bij elkaar vergaren, tassen zoeken, elkaar helpen, is er eigenlijk ook een soort discipline. Een soort hé-hé-gevoel. De onzekerheid van de afgelopen weken is voorbij. De grote gemene deler is een kruising tussen opluchting en opwinding: nu gaat het gebeuren! Het zat eraan te komen en nu is het echt: de school gaat waarschijnlijk dicht.

Het is vrijdag de dertiende in het C-jaar 2020.