Op deze pagina kun je mijn Blogs lezen.

Deze zullen gaan over mijn belevenissen en ervaringen met kinderen en hun omgeving, binnen - en buiten het onderwijs.

Woede terug vertaald naar een verdrietig, laag zelfbeeld

“Ik kom altijd vrolijk naar school. Ik doe dan vrolijk, maar van binnen ben ik verdrietig, ben ik een waardeloos meisje. Ik ben ergens goed voor.”

Op het moment dat ze dat vertelt, krimpt ze helemaal in elkaar, ze maakt zich heel klein en huilt vanuit haar tenen. “Thuis doe ik ook nooit wat goed, ik ben een meisje wat nergens goed voor is, wat er beter maar niet kan zijn”, snikt ze verder. Ze zit even bij mij omdat ze op de gang moest blijven nadat ze uit haar dak was gegaan tegen een ander kind en doorsloeg in haar woede. Ze heeft dat andere meisje ook pijn gedaan. Natuurlijk wil ze niemand pijn doen! Natuurlijk wil ze sorry zeggen. Dat andere meisje heeft even tijd nodig om uit haar boosheid te komen om excuses te kunnen aanvaarden. Zij werd ook heel boos omdat ze geen kwaad in de zin had en toch geschopt werd. Beiden hebben te leren om anders met die boosheid om te kunnen gaan. Uiteindelijk gingen beide meiden weer lachend en vooral écht samen weer terug naar de klas. Twee temperamentvolle meiden die meestal goed bevriend zijn, gelukkig.

Wat was er nu gebeurd?

Een jongen had een opmerking gemaakt die ‘bevestigde’ dat het meisje niet goed genoeg was. Zij voelde dit zo heftig dat haar onderliggende verdriet zich vertaalde in blinde woede. Toen die situatie voor mij duidelijk was, snapte ik het en benoemde haar verdriet.

Het daarop letterlijk in elkaar krimpen en zo  klein worden dat ze bijna in een schoenendoos past, maakt indruk op mij. Het meisje is pas 10 jaar oud. Het is een leuke, pittige meid die hard oefent om haar temperament in bedwang te krijgen en daarbij voor mijn gevoel ook al geplaagd wordt door hormonen die in de startblokken staan om haar tot jonge vrouw om te dopen. Ze wil altijd alles graag heel goed doen en legt haar lat flink hoog.

Ik herinner haar aan de gedachtenkracht die ik haar laatst geleerd heb. Ze reageert hier op met een boos: “en dat lukt gewoon niet!” Vorige week kwam ze nog blij vertellen dat het al een keer gelukt was. Ze kan het dus wel, maar ze moet nog verder oefenen. Leren fietsen lukte toch ook niet in één keer? De komende tijd zal ik haar wat vaker helpen herinneren dat ze mag oefenen en dat het natuurlijk niet direct altijd lukt. Dat ze de lat niet zo hoog hoeft te leggen en blij mag zijn met elk succesje. Een klein succesje wat we dan samen groot maken. Een succes. Dat ze een kind is en dat een kind fouten mag maken omdat dat bij kinderen hoort. Dat kinderen mogen leren om op een goeie manier met hun emoties om te kunnen gaan. Dat ook volwassenen nog fouten maken en dat ook die daar nog van leren en dat mag! Daar is niks mis mee, dat is normaal. Je maakt je hele leven fouten, je leert dus je hele leven lang. Tot vervelens aan toe.